Senseless babbling

Midnight, cold and alone. TV shopping started offering discounts. I haven’t got a clue what to write next. It’s been a few weeks since I blogged and it’s been a few months since I’ve been trying to finish my thesis. As to why I can’t finish it, I’m not sure. I suppose my familiarity with the American system of mentorship did me nothing good. I was used to being spoon-fed. Write this, submit, they would direct me to the end. This time, it’s different. I write, I submit, they comment, I’m not sure how to end. Motivation should not be a problem. I’ve got a good reason to finish this thesis and finish it well with quality—finish or I’ll rake up a few grand than I could earn in a few months even as a simple cleaning job.

Regardless of how I feel or how I think, I will persevere…

Saan ba talaga?

Kapag magastos galit, kapag matipid galit. Saan ka lulugar niyan?

Away

Napapabayaan ko na ito.

Paano away na naman. As usual, ‘di na naman makita ang sarili. ‘Di mo ako maiintindihan malamang pero salamat sa panahon na nagbabasa ka nito.

Si Ex pala may anak na. At akala ko pa naman dati ay kaya niya ako muling kinausap ay para… ay ewan. Maayos naman siya, mukha masaya.

Well, sana nga at sana ako rin…

RH bill, kulong atbp.

So, nakulong si Carlos Celdran. Eh mukha naman mahilig sa publicity ang taong ito. Pero sa isyu na sinawsawan niya. Ang pinakamalaking ipokrito ay ang Simbahan. Mula sa mga Pari na umaabuso ng mga bata, sino makakapagsabi na wala niyan sa Pinas? Mga pari na kumukurakot–’di lang sa Pinas kundi sa ibang bansa din?! Mga pari na lasenggero at mga pari na $#%$%$% dahil ‘kala mo kung sino santo. eh kung ayaw ninyo ng RH bill at banta ninyo ay exkomunikasyon sa mga taong susuporta nito, eh ‘di exkomunikado ninyo sila lahat, wala na sila pakialam. Hirap sa inyo, puro kayo reklamo wala kayo alternatibo. Ilang taon na kayo sa Pinas pero isa kayo sa dahilan kung bakit paatras ang buhay namin dito…

Grabe

Pinakagrabeng away yata yung kanina… threw a loaf of bread and banged utensils… ang good news, wala naman nabasag. it’s just too much… been trying to be patient, contributing to household chores at marami pang iba. darating siyang pagod and kapag ‘di ayon sa gusto niya ang madaratnan ay all hell will surely break loose. sinabi nga niya na gusto niya ganito, i.e., gusto niya pagdating luto na pagkain, malinis bahay, etc. it was Sunday and kakagaling lang ng lakad sa labas, had to cook lunch pa and dosed off a bit.

What I’m trying to say is, ‘di komo pagod ka may karapatan ka nang manglait ng pagkatao ng iba… kahit gaano ka kapagod, maging matino ka, OK? I’ve been trying to do that for the past few months but this is just too much. Siguro dapat niya basahin ang artikulong ito.

‘Di daw pinangarap

Clueless na naman ang lola ninyo. ‘Di ko alam kung paano nag-umpisa ang inisan pero isa lang ang naiisip ko, ang pagka-involve ko sa isang aktibidad na ‘di niya makita ang saya na nararanasan ko. Selfish ba? May dahilan ako pero ‘di ko tuluyang maipaliwanag kaya magulo ang post na ito.

Anyway, ganito lang siguro ang pinakamalapit ko puwede maipaliwanag. Kung nasa isang banyagang lugar ka at gusto mo doon manirahan. ‘di ba dapat ay may mai-contribute ka sa ekonomiya ng bansang iyon, dapat may maibabalik ka ‘di ba? Well, ‘di nakikita ng partner ko iyan, ‘di man niya aminin pero mas gusto niya ang sustentado siya. Mapipilitan lang magtrabaho kapag kailangang-kailangan, so kung may ekstra na gagawin na sa tingin ko ay makakaganda para sa amin, sa pamamalagi sa banyagang bansang ito, ‘di niya makita ang halaga nito dahil, sa tingin ko, makasarili siya, pero ‘di niya nakikita.

O ako ba ang ‘di nakakakita?

Away naman

May mga tao na sa ‘di malamang dahilan ay mali ang lahat at sila lang ang tama. May kaibigan ako na ganyan. ‘Di naman kaso ito ng “look who’s talking” dahil tinaya ko ang sarili ko na baka ganun din ako pero hindi, nasa tamang pag-iisip ako at tama ang galit ko, sa aking opinion.

Simpleng bagay lang naman. Sa pinagkakagastusan, halos gusto niya libre. Sa pagpapagawa ng kotse nakakuha ako ng murang pagpapagawaan pero reklamo pa rin. Pero nang gumastos ng malaki kamakailan, reklamo na naman. Saan ka lulugar?

Pag-commit sa simbahan, ayaw din, gusto ay pahinga lang. Wala siguro ako mailalaban diyan. Pero gusto niya ang manatili sa banyagang lugar, kumita ng malaki pero ayaw “magbigay” sa komunidad sa pamamagitan ng pagsali sa mga samahan gaya ng simbahan o ang makisalamuha sa mga kaibigan. Muli, gusto lang tumanggap ‘di lubos ang pagbibigay.

Ako pa ang malimit mabulyawan na lagi daw galit samantalang siya ang mauuna sa pakikipagtalakan–kahit ano’ng lumanay na ng pagpapaliwanag ko. Wala pa rin. Saan ka lulugar niyan?

Mahirap magpaliwanag sa taong ayaw magpatalo o ayaw magpakumbaba o ayaw makinig o ‘di bukas ang isip. Tahimik na lang? ‘di ko alam kung saan lulugar, kaya Ako… dito na lang ako… sa isang tabi.

suportado pero ‘di masaya

Saan ka nakakita ng isang tao na sinusuportahan daw ang isang bagay/tao pero ‘di naman masaya sa bagay/tao na yun?

Yan ang nangyari sa akin. Kamakailan ay sumali ako sa banda at ang suporta ng kaibigan ko’ng ito ay lubhang mahalaga. In a way, ang pagtugtog ko ay para din sa kanya. Pero sabi niya ‘di daw siya masaya sa ginagawa ko–dahilan mawawalan daw ako ng panahon sa kanya. Bagama’t malimit kami lumabas, parang kulang pa rin sa kanya ang mga bagay na iyon.

Pero suportado naman daw niya ako.

Ngayon kung posible ito, ‘di ako sigurado…

Suportado ko ginagawa mo pero…. ‘di ako masaya…

About a girl

Matindi ako’ng magmahal ng kaibigan.

Minsan nga nagseselos na si Misis dahil nauuna ang kapakanan nila, minsan lang naman… . Pero kapag ako ay naging kaaway, matindi rin ako’ng kaaway dahil ang dead-ma ko ay halos makamatay.

May nakaaway ako’ng kaibigan dati. Babae, problema schoolmate ko siya na naging ka-trabaho. May certain ugali siya na ‘di ko maipaliwanag pero for some reason ay mag-iisip ang isang tao na siya ay sipsip sa bossing. Anyway, nalimutan ko na rin ang mga specific na pinag-awayan namin pero alam ko ay medyo maliliit na bagay na lumalim. Ang highlight ng panahon na iyon ay ang ilang buwan na ‘di ko pag-imik sa kanya at yun ang ‘di niya kinaya dahil kahit nasa kuwarto siya ay kaya ko’ng makipag-usap sa iba na parang wala lang siya… (lufeeet).

Siya ang unang nagtangka na lumapit sa akin para makipagkasundo, dahil mabait ako kaya sige pinagbigyan ko at pinilit ko na maging normal ulit sa kanya.

Nabiyayaan ako ng isang scholarship sa isang banyagang pamantasan at nang matapos ako ay naalok muli ng isa pang scholarship. Kaso ‘di pa ako puwede bumalik kung kaya’t yung kaibigan ko’ng iyon ang aking ni-nomina para ‘pumalit’ sa puwesto ko–a sign of good faith na everything is alright between us. Pinaalam pa nga ng aking superbisor kung puwede niyang gamitin ang proposal na sinumite ko para sa kaibigan ko’ng iyon dahil malapit na ang deadline ng pagsusumite ng aplikasyon, dahil bisor ko ang nagsabi kagyat akong pumayag. Ngayon, kung alam man niya o hindi-yan ay ‘di ko alam.

Pero wala ako narinig na salamat sa pagkakabigay ng pagkakataon na iyon sa kanya at ang suma nga ngayon ay nakarating siya sa kanyang puwesto ngayon dahil sa sariling sikap. Anyway, nang ultimately ay nagkasama ulit kami sa isang institusyon ay bumalik na naman ang alaala kung bakit ko kinainisan ang kaibigan ko’ng ito.

Kami lang ang pareho ng kurso, kung ‘di man sa dito sa bansang tinutuluyan namin, ay sa pamantasan na pinapasukan namin. Maraming beses siyang nagsabi sa akin na uy usap tayo minsan, discuss natin ito or iyan. Ako naman excited dahil siya lang ang puwede ko nga makausap na kapareho ng kurso, pero kapag puwede ako busy siya or ‘di siya puwede may lakad atbp. Noong minsan nga naimbitahan namin siya sa isang lakad ng pamilya, pero last minute bigla na lang umatras–sa madali’t salita–walang isang salita. Mga pangako na napapako, kapag may dumating na ‘kaibigan’ na mas makikinabang siya ay doon na lang siya. Kung tutuusin kami-kami ang dapat na pamilya, pero ‘di siya sa amin tumatakbo para humingi ng tulong  o makisalo sa saya pero sa mga banyaga niyang kaibigan.

‘Di ako nagtaka nang makagalit din niya ang housemate niya na Pinoy–for some reason, may ugali talaga siya na ‘di ko maipaliwanag. Sweet sa iba or sweet sa unang pagkikita then kapag nakatalikod ka ay kung anu-ano ang sinasabi sa iyo or ‘di mo talaga masakyan ang ugali niya. Mas gugustuhin mo pa nga yata kumain ng isang kabang durian kaysa makitungo sa babaeng ito. Isa pa, ‘di rin siya sensitibo sa mga nararamdaman ng nakapaligid sa kanya, parang siya ang sentro ng kalawakan. Minsan maayos mo na sinabi sa kanya ang isang bagay then magugulat ka na lang na bubulyawan ka ng sigaw–clueless ka na ‘di pala ayos sa kanya ang tono ng pananalita mo.

Then noong minsan, tinanong ko siya. Tapos mo na ba presentation mo? sagot niya, ‘di pa, ‘di pa nga ako nag-uumpisa eh. Then come presentation day, dahil akala ko ay ‘di pa nga siya nakapaghanda, kampante ako na may kasama ako na ‘di rin maayos makakapag-presenta, surprise, surprise, super ganda ng presentasyon ng Tita, talagang nakaka-imbiyerna!

Well, karma man o hindi, ‘di pa siya matapus-tapos sa thesis niya ngayon at bagamat I wish her well pero I hope she gets what she deserves as I will receive mine.

Isn’t it ironic

May taong nagalit sa akin.

‘Di ko daw inisip na nai-stress din siya sa mga nangyayari sa buhay niya. Close friend kami, problema, ‘di yata niya alam may stress din naman ako sa buhay. Ilang beses ko na pinilit ipaliwanag sa kanya nangyayari sa buhay ko, pero para ako’ng kumausap sa hangin at ang suma ako ang may kasalanan sa mga nangyayari.

Nagkaroon kami ng tampuhan. Sinabi niya na kapag ganun ay hayaan ko lang. Nang hayaan ko, sa akin nagalit dahil ‘di ko talaga siya inimikan at sabi niya ay “bakit?” WTF eh ‘di ba sabi mo ‘hayaan ka muna’

Heniway, ayun ako nga ang may kasalanan… tingin ko ako nga ang may kasalanan. In the meantime heto nararamdaman ko kapag dumarating ang ganitong phase ng buhay naming magkaibigan.

Ako na nga ang tanga…